http://www.kinkystar.com/images/kssmall.gif140 134 http://www.kinkystar.com http://www.kinkystar.com Reviews www.kinkystar.com sebbe@kinkystar.com nl-be radio@kinkystar.com Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=21587 Shotgun bestaat nog maar sinds februari 2009, maar levert met “Shitgun” al een meer dan behoorlijke demo af. De heren combineren harde riffs in grillige ritmes met de hypnotiserende klanken van een vibrafoon, wat voor een zeer origineel en knap geluid zorgt. Soms zorgt de vibrafoon voor een jazzy geluid, zoals in “You Gave Hell a Bad Name”, maar net zo vaak past ze wonderwel binnen de donkere sfeer die de ritmesectie creëert. Zo bestaat “Sneaky Tits and Twisted Nipples” (bonuspunten voor de songtitels!) uit vettige, trage, sludge-achtige riffs, waar de vibrafoon prachtige harmonieën aan toe voegt zonder de scherpe metalrandjes eraf te vijlen. Het meest indrukwekkende samenspel zit in “Camera Obscura”: een bloedmooie vibrafoonsolo, begeleid door een ritmisch zeer complexe riff van bas en drums, die overgaat in een gitaarsolo. Shotgun springt op een slimme en relativerende manier om met metalclichés, en weet alvast een hele goeie sound te creëren. Als ze nu ook nog iets harder werken aan songstructuren en teksten, dan kan deze band perfect als voorprogramma dienen voor de volgende doortocht van Tomahawk of de Melvins in België. Gijs Witdouck Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19805 Fractional - Still Life? Fractional is Pierre Remy uit Luik. De man is niet aan zijn proefstuk toe want hij speelde al over de hele wereld tot in Colombia en Brazilië toe, meerdere releases staan al op zijn naam staan. Toch was het de eerste keer dat we iets opvingen van dit project. Vers van de pers is de 4-track vinyl ‘Still Life?’ waarop hij creatief omspringt met elektronica die sterk beïnvloed is door jungle en dub. De goed uitgekozen samples zorgen voor een duistere sfeer en lijken soms uit de Oosterse wereld geplukt. Het plaatje bevat vooral zeer aangename en onderhoudende luister-elektronica, met uitzondering van de laatste track die Aphex Twin-gewijs wild om zich heen schopt maar ook minder pakkend en origineel is. Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19727 Elvy - Sociophobia E.P. Elvy is een éénmansgroep van de Franstalige brusselaar Lionel Vanhaute, zijn artiestennaam omvat eigenlijk gewoon zijn initialen (LV), dus heel veel inspiratie had hij niet bij het kiezen hiervan, gelukkig had hij dat wel bij het schrijven van zijn liedjes. De beste man kan niet alleen zo een heel klein beetje heel erg goed zingen maar ook een gitaar en een piano kan hij als de beste bespelen. “Sociophobia” is reeds zijn 4de EP, telt 7 nummers en is behoorlijk straf. Het genre waaronder zijn muziek valt is pop/rock met een vleugje folk, nu niet bepaald een genre waarvan je kan zeggen dat ze ondervertegenwoordigd is, toch is Elvy geen dertien-in-een-dozijn muzikant, daarvoor beklijven zijn liedjes teveel. De stem van Lionel is van de zoetgevooisde soort die wat doet denken aan die van Jim James (zanger My Morning Jacket), maar in tegenstelling tot die van meneer James verveelt de nachtegaal in de keel van Lionel op geen enkel moment. De opener en tevens titelsong “Sociophobia” is het radiovriendelijkst, catchy melodie met een mooie opbouw en een knappe tekst, bij elke beluistering wordt dit nummer beter, het eerste hoogtepunt. “Devotion” is een goed nummer zonder meer. “Gone” is het 2de hoogtepunt, hartverscheurend melancholisch, hierop laat Elvy zich van zijn gevoeligste kant horen zonder dat het melig wordt. “An End Will Come” is een nummer dat wat naar country ruikt, maar niet in die mate dat je bij het beluisteren hiervan country-line dansers met cowboyhoed en boots op je geestesoog zullen verschijnen. klinkt een beetje zoals My Morning Jacket in hun begindagen. Het 5de nummer “No One Knows You’re Gone“, is het enige dat na meerdere luisterbeurten verveelt, een skipnummer dus. Leuk Pianodeuntje, mooie backing vocals, zacht en dromerig, “Icarus Mother” is alweer een hoogtepunt. Het laatste nummer “I Will” is ook knap, sterke melodie, alhoewel het zinnetje “Heaven knows that I will” misschien net iets teveel wordt herhaald. De eindbalans is dus zeer positief: 5 straffe songs, 1 degelijke en maar 1 skipnummer, Elvy is duidelijk een getalenteerde songwriter wiens liedjes zonder blozen naast het betere werk van My Morning Jacket, Spain en Mojave 3 mag staan. We grossieren toch echt in muzikaal talent in ons belgenlandje,… ja ook over de taalgrens. Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19622 Quinten Quist - CD-Rewritable (4 track-demo) Dit duo oorspronkelijk uit Hulst (NL) maar momenteel woonachtig te Gent om hun studies te vervolledigen, brengt wat men zou kunnen plaatsen onder loungy-electro. De 4 track tellende demo is een mooi voorsmaakje van wat deze heren in hun mars hebben. De doorgaans ingetogen tracks lijken bij wijlen geïnspireerd door de duistere new-wave jaren, bij wijlen door die "jaren 80 electro-pop". De ideale soundtrack voor een zonnige zondag, en zo zijn er momenteel gelukkig heel wat. De teksten en uitspraak verdienen misschien iets meer aandacht maar ze vormen gelukkig geen struikelblok om te genieten van de fijne sfeer die op deze demo terug te vinden is." Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19523 Le Singe Blanc - demo Een behoorlijk gestoord trio uit Metz dat reeds sinds 2000 de squats en kleine clubs in Frankrijk onveilig maakt. Ondertussen met vorige releases beschikbaar van België tot in Japan. Ze maken het soort muziek dat botst haakt en struikelt maar bekoort. Niet meteen voor de luisteraar die haplare melodietjes verwacht maar eerder voor de luisteraar die er geen erg in heeft dat zijn brein en oren wat op de proef worden gesteld, lak heeft aan lyrics en compromisloze stijlmixes apprecieert. Dat ze dit ook smaken in Japan geld dan meteen ook als een goede graadmeter want u weet ginds zijn ze helemaal gek van weerhaken en spelen lyrics vaak geen al te grote lol. Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19440 Ik heb genoeg van de gladgestreken rotpop die onze radiozenders teistert en langzaam maar zeker in auditieve snoepwinkels heeft doen veranderen. Zilveren wikkels en roze lollies, glitter en glamour, tot het je strot uit komt. Ik heb genoeg van hippe jongens met meisjeskapsels in veel te kleine broekjes, genoeg van meisjes met een knapensnit en blikken piercings, het achter zonnebrillen verscholen stel vrolijkerds dat zich wild feestend aan de snoepwinkel verlekkert op feesten, fuiven, festivals en partijen van allerlei slag. Want ‘feest’ is het codewoord en zelfs grootmoeders begrafenis is reden voor gejoel of ritmisch handengeklap. Nu denkt u vast dat ik een verbitterd, verzuurd en ongemeen koppig mannetje ben en dat klopt, maar ik ben niet alleen. Ik heb Gura aan mijn kant en dat is al heel wat. Onder het motto ‘met twee maken we lawaai genoeg’ nam dit duo uit Gent in 2005 al een demo op en deze week belandden drie nieuwe uitgesponnen ramsessies op de Kinky Star muziekredactie. En wat blijkt? Er zijn nog mensen die lak hebben aan heldere structuren, welluidende melodieën, vlot wegluisterende ritmes en ongeveer alles dat naar vrolijkheid of lentebries neigt. Deze mensen heten Leen en David. Toegegeven, Leen (bass) en David (drums) zijn geen namen voor ruige rockers, maar dat is net het soort kleine tegenvaller waaraan echte rockers zich niet laten kennen. Gura gaat gewoon door, blindelings om zich heen schoppend in heftige riffoorlogen tussen bas en gitaar. Geen afgelikte jongerenradiofeestjesblinkbrol, maar roestig staal en gewapend beton. Live Fast Die Young opent de plaat meteen met een aanval op het gehoor en evenwicht. Zo’n 435 muzikale structuren en patronen, ritmes, riffs en dynamieken worden langer dan goed is voor het menselijke oor door de deeltjesversneller afgevuurd. Heel verassend, heel gemeend, maar misschien een tikje teveel van het goede. Dat verandert vanaf tweede track Vive la Viseuse. Wat begint als een muzikale interpretatie van ‘aan het stopcontact likken’ valt stil en mondt uit in de ijle luchtbellen en pulsen die in de minuten na het incident het hoofd van de likker in kwestie vullen. Aan dit nummer lijkt meer gewerkt dan aan Live Fast Die Young, meer geschaafd, geschrapt. Wat rest heeft nog net zoveel power, maar klinkt een stuk coherenter en gebalder. The Un In Fun is de grote finale. Afsluiten moet je doen met een moddervette riff die uitblinkt in eenvoud, een gezond slepende doom passage en de kenmerkende zoektocht naar variatie en contrast. Als dit duo erin kan slagen de nummers nog meer naar de essentie te herleiden is Gura klaar om de aanval op britpophiphopkipkap in te zetten. Go! go! Leen en David. Meer horen? http://www.myspace.com/guradoom Piet Notteboom Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19247 Timer - Yet Here We Stand Het gaat niet goed met onze jeugd. Het jarenlange spelen van computergames in verduisterde ruimtes heeft bij de nieuwe generatie voor een brede waaier aan psychoses, depressies, gemoedswisselingen en mentale en fysieke stoornissen gezorgd. De kranten staan bol van de cowboyverhalen, de instellingen zijn drukker bevolkt dan de pretparken, het aantal tabletten dat de gemiddelde tiener dagelijks slikt overstijgt de dosis die voor verkouden neushoorns gebruikelijk is. En dat is maar goed ook, want uit deze mist van miserie valt een schoonheid te puren, een onverwachte meevaller, een bloem op een mesthoop zo u wil. Onze mesthoop heet Antwerpen en de bloem heet Timer, een bijzonder jong vijftal dat sinds 2007 muzikaal aan het werk is en nu de eerste EP voorstelt. EP’s van nieuwe bands zijn vaak kopies van kopies, inspiratieloos en ongegeneerde imitatie. In het beste geval gaat het om een beduimelde combinatie van sounds van bands die het wél al gemaakt hebben, een schrale combinatie songs voorzien van een schrale titel en een lelijke hoes. Maar deze heren van de Antwerpse mesthoop gaan verder. Timer heeft zijn bloemetje lang genoeg verzorgt, de bandleden zijn kritisch geweest, hebben gedacht over wat ze wilden en wat ze zeker niet wilden. Yet Here We Stand is een op de eerste plaats een puik stukje werk. De vier tracks met bijbehorende freaky intro’s werken perfect, zitten structureel goed in elkaar en zijn daarbovenop nog eens subliem opgenomen en gemixt. Tussen de bergen jongen en minder jonge bands die in deze dagen het levenslicht zien, zijn er weinig die met zo’n duidelijk afgewerkt product naar voren komen. Dat het niet helemaal nieuw is wat deze lieden doen is duidelijk. De aandachtige luisteraar hoort een aantal strepen doom en sludge (door Amen Ra en Steak Number Eight heden ten dage populairder bij onze jeugd dan kindersurprise), een paar vegen Tool (mag het een beetje meer episch meneer?) en een paar geuten 90’s rock. Maar daar is op geen enkel moment op deze EP iets mis mee. Het geheel klinkt oprecht agressief, gemeend, direct. Als dit de eerste EP van deze jongelui is kunnen wij alleen maar braaf in de handjes klappen en geduldig wachten op het volgende. Strakker, meer organisch en iets minder berekend misschien, maar met dezelfde attitude. Yet Here We Stand is een knap afgewerkt product dat ons doet verlangen naar meer. Het gaat niet goed met onze jeugd. Leve de jeugd. http://www.timermusic.be/ Piet Notteboom Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19285