http://www.kinkystar.com/images/kssmall.gif140 134 http://www.kinkystar.com http://www.kinkystar.com Reviews www.kinkystar.com sebbe@kinkystar.com nl-be radio@kinkystar.com Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=23555 Vi.be demotracks De meiden van Say Say grossieren duidelijk in girl power. Gewapend met synths en kaosillator leveren ze drie sterke en bijzonder strakke nummers af. Zowel 'Hell No!', 'Music Store' als 'Queen Beat' zijn consequent korte, krachtige en bijzonder afwisselende nummers. Elk nummer begint zacht, bijna fluisterend. Met krachtige elektronische intermezzo's houden Say Say je goed bij de leest. 'Hell No!' begint als een kabbelend beekje. Al snel kom je van de ene stroomversnelling in de andere. Dromerig fluisterende zang en zware gitaareffecten wisselen elkaar in snel tempo af. Een eervolle vermelding ook voor het sfeervolle streepje piano midden in het nummer. Het lied eindigt even ongemerkt als het begint. Het nummer 'Music Store' is qua tekst zeker minimalistisch en enigszins nihilistisch. Het is de perfecte muzikale metafoor voor een impulsief bezoek aan de lokale platenboer op een druilerige zaterdagmiddag. Bij een sobere gitaar rijpt het plan om te ontsnappen aan de verveling. Daarop abrupt een ruig klanktapijt als achtergrond voor de euforie van de ontdekking. IJle stemmetjes in je achterhoofd wegen de pro's en contra's van de aankoop tegen elkaar af. Op de tonen van een droge gitaar wordt nog even gekeuveld over de impulsieve koop. Daarna is het zondag. Als invloeden halen Say Say zelf Grandaddy en Pavement aan. Dat is het duidelijkst in hun 'Queen Beat'. De percussie drijft het nummer goed en dwingend verder. Na een rustige intro, halen de bandleden opnieuw het zwaar arsenaal boven. De ondertussen bekende ingrediëntenmix van distorted gitaren en noise is heel geslaagd complementair aan de rustige passages in het nummer. Say say levert heel sterk en vooral bijzonder luisterbare muziek af. Hoewel er veel verschillende emoties worden opgeroepen vervallen ze daarbij nooit in drammerige herhaling. Wordt ongetwijfeld vervolgd. Boris Debeuf Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=23421 Myspace demo Dat vier saxofonisten en een percussionist een indrukwekkende combinatie vormen, hebben de muzikanten van [sic] reeds meermaals bewezen. Dit vijftal heeft al heel wat uiteenlopende binnen- en buitenlandse projecten achter de rug, waaronder bijvoorbeeld de ondersteuning van Amatorski’s najaarstour in 2010. In een eerder project (Pidgin) verkenden de bandleden van [sic] nog de muzikale wegen van elektronica en improvisatie, momenteel gaat het de wat ruigere kant op. Voor [sic]electric kan de groep rekenen op versterking van bassist Lieven Eeckhout (ex-Galatasaray), wiens strakke baslijnen heerlijk compatibel zijn met een stevige drum en de fantastische grilligheid van de saxen. [sic]electric 1 is een kort maar krachtig nummer dat je meteen van je sokken blaast. Het bezwerende geluid van de basgitaar versmelt naadloos met de opzwepende, energieke four saxes and a drum. Het nummer eindigt even plots als het begon, maar blijft vervolgens wel nog even lekker nazinderen, als een kleine adrenalinestoot. De rockallures verdwijnen in het tweede nummer – [sic]electric 2 – wat naar de achtergrond en maken plaats voor een knap, zwoel samenspel tussen de saxofonen, dat onder de eenvoudige en daardoor haast dreigende begeleiding van bas en percussie uitgroeit tot een scala aan melodieën waarin de ziel van de muzikanten blootgelegd wordt. Hoe ingetogen het tweede nummer van start gaat, zo in your face knalt [sic]electric 3 uit de boxen. De geweldige, vette baslijn en een mooi staaltje drumspel zorgen voor een explosieve intro en blijven gedurende het hele nummer indrukwekkend en meer dan aanstekelijk. De scherpe klanken van de blazers vervolledigen deze persoonlijke favoriet tot een machtig geheel, waarvan zowel het ritme als de melodie welverdiend in het geheugen blijven hangen. In deze drie demo-nummers laat [sic]electric op een meer dan geslaagde manier rock- en jazzelementen de handen in elkaar slaan. Het is dan ook een must om op zondag 6 februari aanwezig te zijn in de Kinky Star Club, voor hun (gratis) optreden om 21 uur! Veerle Hilkens Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=23168 Myspace demo-tracks In hun drie songs tonen Alien Plants zich allerminst als muurplantjes. Zware beats, hypnothiserend synths aangevuld met ijle zang zijn de ingrediënten waarmee ze een interessante mix van noise en electronica maken. "Pheromones" begint met een catchy motiefje dat doorheen het hele nummer blijft klinken. Het klinkt allemaal als een goed muzikaal idee, dat jammer genoeg niet verder uitgewerkt werd. Het ‘gat in de zanger's ziel’ raakt ook door het geluid van pre-90's inbelverbindingen nooit echt gevuld. Tweede track "Foetus Flower" begint dan weer lekker strak. De baslijn schept een droge, donkere sfeer. Goed aangevulde zang en geluidseffecten zijn hier een meerwaarde. Ze vormen een boeiend wandtapijt van klanken waar je bij elke beluistering iets nieuws in ontdekt. "Rebel Platypus" heeft duidelijk het grootste club potentieel. Brommende synths in een upbeat tempo met een typische hi-hat als leitmotiv. Een mooi mellow moment in de stijl van Dj Shadow zorgt voor een aangename adempauze. Daarna gaat Alien Plants keihard door tot het abrupte einde. Als rebelse vogelbekdieren bedienen Alien Plants zich duidelijk van het beste van twee werelden. De rechttoe rechtaan baslijnen enerzijds en de geluidseffecten anderzijds zijn perfect tijdens een auto cruise. Boris Debeuf Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=21587 Shotgun bestaat nog maar sinds februari 2009, maar levert met “Shitgun” al een meer dan behoorlijke demo af. De heren combineren harde riffs in grillige ritmes met de hypnotiserende klanken van een vibrafoon, wat voor een zeer origineel en knap geluid zorgt. Soms zorgt de vibrafoon voor een jazzy geluid, zoals in “You Gave Hell a Bad Name”, maar net zo vaak past ze wonderwel binnen de donkere sfeer die de ritmesectie creëert. Zo bestaat “Sneaky Tits and Twisted Nipples” (bonuspunten voor de songtitels!) uit vettige, trage, sludge-achtige riffs, waar de vibrafoon prachtige harmonieën aan toe voegt zonder de scherpe metalrandjes eraf te vijlen. Het meest indrukwekkende samenspel zit in “Camera Obscura”: een bloedmooie vibrafoonsolo, begeleid door een ritmisch zeer complexe riff van bas en drums, die overgaat in een gitaarsolo. Shotgun springt op een slimme en relativerende manier om met metalclichés, en weet alvast een hele goeie sound te creëren. Als ze nu ook nog iets harder werken aan songstructuren en teksten, dan kan deze band perfect als voorprogramma dienen voor de volgende doortocht van Tomahawk of de Melvins in België. Gijs Witdouck Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19805 Fractional - Still Life? Fractional is Pierre Remy uit Luik. De man is niet aan zijn proefstuk toe want hij speelde al over de hele wereld tot in Colombia en Brazilië toe, meerdere releases staan al op zijn naam staan. Toch was het de eerste keer dat we iets opvingen van dit project. Vers van de pers is de 4-track vinyl ‘Still Life?’ waarop hij creatief omspringt met elektronica die sterk beïnvloed is door jungle en dub. De goed uitgekozen samples zorgen voor een duistere sfeer en lijken soms uit de Oosterse wereld geplukt. Het plaatje bevat vooral zeer aangename en onderhoudende luister-elektronica, met uitzondering van de laatste track die Aphex Twin-gewijs wild om zich heen schopt maar ook minder pakkend en origineel is. Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19727 Elvy - Sociophobia E.P. Elvy is een éénmansgroep van de Franstalige brusselaar Lionel Vanhaute, zijn artiestennaam omvat eigenlijk gewoon zijn initialen (LV), dus heel veel inspiratie had hij niet bij het kiezen hiervan, gelukkig had hij dat wel bij het schrijven van zijn liedjes. De beste man kan niet alleen zo een heel klein beetje heel erg goed zingen maar ook een gitaar en een piano kan hij als de beste bespelen. “Sociophobia” is reeds zijn 4de EP, telt 7 nummers en is behoorlijk straf. Het genre waaronder zijn muziek valt is pop/rock met een vleugje folk, nu niet bepaald een genre waarvan je kan zeggen dat ze ondervertegenwoordigd is, toch is Elvy geen dertien-in-een-dozijn muzikant, daarvoor beklijven zijn liedjes teveel. De stem van Lionel is van de zoetgevooisde soort die wat doet denken aan die van Jim James (zanger My Morning Jacket), maar in tegenstelling tot die van meneer James verveelt de nachtegaal in de keel van Lionel op geen enkel moment. De opener en tevens titelsong “Sociophobia” is het radiovriendelijkst, catchy melodie met een mooie opbouw en een knappe tekst, bij elke beluistering wordt dit nummer beter, het eerste hoogtepunt. “Devotion” is een goed nummer zonder meer. “Gone” is het 2de hoogtepunt, hartverscheurend melancholisch, hierop laat Elvy zich van zijn gevoeligste kant horen zonder dat het melig wordt. “An End Will Come” is een nummer dat wat naar country ruikt, maar niet in die mate dat je bij het beluisteren hiervan country-line dansers met cowboyhoed en boots op je geestesoog zullen verschijnen. klinkt een beetje zoals My Morning Jacket in hun begindagen. Het 5de nummer “No One Knows You’re Gone“, is het enige dat na meerdere luisterbeurten verveelt, een skipnummer dus. Leuk Pianodeuntje, mooie backing vocals, zacht en dromerig, “Icarus Mother” is alweer een hoogtepunt. Het laatste nummer “I Will” is ook knap, sterke melodie, alhoewel het zinnetje “Heaven knows that I will” misschien net iets teveel wordt herhaald. De eindbalans is dus zeer positief: 5 straffe songs, 1 degelijke en maar 1 skipnummer, Elvy is duidelijk een getalenteerde songwriter wiens liedjes zonder blozen naast het betere werk van My Morning Jacket, Spain en Mojave 3 mag staan. We grossieren toch echt in muzikaal talent in ons belgenlandje,… ja ook over de taalgrens. Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19622 Quinten Quist - CD-Rewritable (4 track-demo) Dit duo oorspronkelijk uit Hulst (NL) maar momenteel woonachtig te Gent om hun studies te vervolledigen, brengt wat men zou kunnen plaatsen onder loungy-electro. De 4 track tellende demo is een mooi voorsmaakje van wat deze heren in hun mars hebben. De doorgaans ingetogen tracks lijken bij wijlen geïnspireerd door de duistere new-wave jaren, bij wijlen door die "jaren 80 electro-pop". De ideale soundtrack voor een zonnige zondag, en zo zijn er momenteel gelukkig heel wat. De teksten en uitspraak verdienen misschien iets meer aandacht maar ze vormen gelukkig geen struikelblok om te genieten van de fijne sfeer die op deze demo terug te vinden is." Review http://www.kinkystar.com/index.php?section=4338&newsitem=19523 Le Singe Blanc - demo Een behoorlijk gestoord trio uit Metz dat reeds sinds 2000 de squats en kleine clubs in Frankrijk onveilig maakt. Ondertussen met vorige releases beschikbaar van België tot in Japan. Ze maken het soort muziek dat botst haakt en struikelt maar bekoort. Niet meteen voor de luisteraar die haplare melodietjes verwacht maar eerder voor de luisteraar die er geen erg in heeft dat zijn brein en oren wat op de proef worden gesteld, lak heeft aan lyrics en compromisloze stijlmixes apprecieert. Dat ze dit ook smaken in Japan geld dan meteen ook als een goede graadmeter want u weet ginds zijn ze helemaal gek van weerhaken en spelen lyrics vaak geen al te grote lol.