Vi.be demotracks

De meiden van Say Say grossieren duidelijk in girl power. Gewapend met synths en kaosillator leveren ze drie sterke en bijzonder strakke nummers af. Zowel 'Hell No!', 'Music Store' als 'Queen Beat' zijn consequent korte, krachtige en bijzonder afwisselende nummers. Elk nummer begint zacht, bijna fluisterend. Met krachtige elektronische intermezzo's houden Say Say je goed bij de leest.

'Hell No!' begint als een kabbelend beekje. Al snel kom je van de ene stroomversnelling in de andere. Dromerig fluisterende zang en zware gitaareffecten wisselen elkaar in snel tempo af. Een eervolle vermelding ook voor het sfeervolle streepje piano midden in het nummer. Het lied eindigt even ongemerkt als het begint.

Het nummer 'Music Store' is qua tekst zeker minimalistisch en enigszins nihilistisch. Het is de perfecte muzikale metafoor voor een impulsief bezoek aan de lokale platenboer op een druilerige zaterdagmiddag. Bij een sobere gitaar rijpt het plan om te ontsnappen aan de verveling. Daarop abrupt een ruig klanktapijt als achtergrond voor de euforie van de ontdekking. IJle stemmetjes in je achterhoofd wegen de pro's en contra's van de aankoop tegen elkaar af. Op de tonen van een droge gitaar wordt nog even gekeuveld over de impulsieve koop. Daarna is het zondag.

Als invloeden halen Say Say zelf Grandaddy en Pavement aan. Dat is het duidelijkst in hun 'Queen Beat'. De percussie drijft het nummer goed en dwingend verder. Na een rustige intro, halen de bandleden opnieuw het zwaar arsenaal boven. De ondertussen bekende ingrediëntenmix van distorted gitaren en noise is heel geslaagd complementair aan de rustige passages in het nummer. Say say levert heel sterk en vooral bijzonder luisterbare muziek af. Hoewel er veel verschillende emoties worden opgeroepen vervallen ze daarbij nooit in drammerige herhaling.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Boris Debeuf